Drodzy Siostry i Bracia! 

Kult relikwii w Kościele katolickim nie tylko ma starożytne pochodzenie, kiedy chrześcijanie gromadzili się przy grobach męczenników dla sprawowania Eucharystii, lecz zapewne także odzwierciedla swoistą filozofię, podkreślającą pierwiastek osobowy, personalistyczny. Osoba wysuwana jest na pierwszy plan, a po niej dopiero plasują się idee, doktryny.

Na Bydgoskim Rynku gromadzi nas 220-rocznica sławetnej Konstytucji 3-Maja.

W sytuacji tragedii, co ma do powiedzenia Kościół?

            - Przepowiada Ewangelię.

            - Modli się sprawując Eucharystię.

            - Podejmuje dzieła pomocy - Caritas.

„by zwyciężała w nas miłość..."

Drodzy Bracia i Siostry!

Drodzy Diecezjanie!

Uroczystość Niepokalanego Poczęcia stawia przed nami „znak pewnej nadziei i pociechy", Niepokalaną Maryję (LG, 68). Ten znak i pociecha ukazywane są nam w samej Maryi, jak i we fragmentach Pisma św., które przed chwilą odczytaliśmy.

1Kor 3,18-23

Łk 5, 1-11

Pierwszy czwartek miesiąca września gromadzi nas na Eucharystii w sanktuarium św. Józefa w Kaliszu. Ten dzień obrany został jako pielgrzymkowy słuchaczy Radia Maryja i Telewizji „Trwam". Pielgrzymka obrała sobie jako temat refleksji i rozmyślań: „Błogosławiony Jerzy Popiełuszko obrońcą życia poczętego" - „Kto broni człowieka poczętego, będzie bronił każdego".

Liturgia dnia dzisiejszego przynosi motyw walki i krzyża, ale też i zwycięstwa. W wizji Apokalipsy walka, krzyż i zwycięstwo, gdzie pierwszym podmiotem tych zmagań jest człowiek, rozciągnięte zostały do wymiaru kosmosu. Zatem kosmos ukazany zostaje, jak daleko sięga odpowiedzialność człowieka. Refleksję nad tym zostawmy na inny czas.

W Wielki Piątek odczytując opis męki Pańskiej według św. Jana, słyszeliśmy pytanie Piłata; co to jest prawda? W Ewangelii wielokrotnie mogliśmy usłyszeć odpowiedź Chrystusa, że prawdą jest On sam. Ja jestem drogą, prawdą i życiem.  Dzisiejsza uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego przynosi najpełniejszą odpowiedź na to pytanie; prawdą jest to, że Chrystus zmartwychwstał.

Drodzy Siostry i Bracia!

Przed nami Wielki Post, czyli 40 dni, w czasie których - zgodnie ze wskazaniem, jakie w tegorocznym Orędziu na Wielki Post przekazał na Papież Benedykt XVI - mamy intensywniej spojrzeć na nasze życie w świetle Ewangelii. Dzięki takiej refleksji lepiej przygotujemy się do głębszego i radosnego przeżywania Świąt Paschalnych.

Kolejna, 91 rocznica odzyskania Niepodległości może być przeżywana różnie. Można wspominać zdarzenia historyczne, można snuć historiozoficzne myśli w poszukiwaniu Bożej opaczności. Można śledzić osiągnięcia poszczególnych dekad, podkreślać zasługi polityków, ludzi nauki i techniki, całego społeczeństwa. Można porównywać dwudziestolecie międzywojnia i ostatnie dwudziestolecie naszej odzyskanej wolności. To wszystko jest potrzebne chociażby, dlatego, aby nie zapomnieć. Naszym przodkom, walczącym o niepodległość, której odzyskanie kosztowało ich przelaniem krwi i potu, należy się ta pamięć i cześć.

21 kwietnia 1991 roku, witając Papieża w Pradze, ówczesny prezydent Czechosłowacji Václav Havel powiedział ze zdumieniem: „Nie wiem, czy wiem, co to jest cud, ale cudem jest to (...)", że wydawać się mogło, niemożliwym, że w kraju komunistycznym o silnych antyklerykalnych i antykatolickich tendencjach Prezydent Czechosłowacji będzie witał Papieża.

Widocznie tak już musiało być, że chrześcijanie od początku byli przesłuchiwani. Ten sam św. Piotr, który w dzisiejszej liturgii Słowa odpowiada przesłuchiwany przed Sanhedrynem, wezwie później wszystkich chrześcijan, aby byli „zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która w was jest" (1 P 3, 15).